Ik ben niet zo’n schrijver, maar ik zal u mijn verhaal vertellen, in de hoop dat anderen er iets aan hebben: hoop, inspiratie, herkenning, of wat u er ook uithaalt. En om te laten zien dat het leven niet ophoudt als je moet gaan dialyseren!

Nierziekten en –problemen komen bij ons in de familie veel voor. Mijn vader dialyseerde en ik heb ook een zus die dialyseert. Sinds 1980, ik was toen 38, sta ik onder jaarlijkse controle. En elk jaar werd geconstateerd dat mijn nierfunctie langzaam maar zeker achteruit ging. Bij de controle in 2007 bleek dat mijn nierfunctie nog maar 32% bedroeg. Niet veel, maar genoeg om het nog even uit te zingen zonder dialyse.

Vlak voor de zomer van 2008 werd ik opnieuw gecontroleerd. De achteruitgang ging veel sneller! Nu bedroeg de resterende nierfunctie nog maar 17%. Een naar bericht, maar samen we besloten toch op vakantie te gaan. Lekker even de zinnen verzetten in Italië en Kroatië. Tijdens die vakantie begon ik allerlei klachten te krijgen, zoals dikke voeten. In het begin steek je nog een beetje je kop in het zand: "ik heb vast mijn enkels verzwikt". Maar eigenlijk wisten we al wat er aan de hand was.

Direct na de vakantie ben ik weer naar het ziekenhuis gegaan. De restfunctie was nu nog maar 8%. Te weinig om zonder dialyse te kunnen doorgaan. En dus ben ik sinds het najaar van 2008 bezig met peritoneale dialyse (PD). Met het ziekenhuis had ik een gesprek over wat ik belangrijk vind in mijn leven. Voor mij staat de vrijheid om te doen en laten wat je wilt hoog op mijn wensenlijst. En daar zou met dialyse wel een eind aan komen, dacht ik. Mijn zus doet hemodialyse en gaat daarvoor drie keer per week naar het ziekenhuis. Ik wist dus wat me te wachten stond.

Het liep gelukkig anders: het ziekenhuis adviseerde me om PD te gaan doen. Want daarmee ben je veel minder afhankelijk van anderen. Je kunt de behandeling vrijwel helemaal zelf thuis doen. Ik hoef alleen voor controle eens in de zes weken naar het ziekenhuis.

Volgende keer: mijn leven met PD