Het verhaal van Roger, 46 jaar
Wat kun je allemaal vertellen over je nierziekte? Heel erg veel! Ik ben ziek geweest, ik heb gedialyseerd. Ik heb behoorlijk in de put gezeten en ik ben uiteindelijk getransplanteerd. Dat heeft mijn leven veranderd, en sindsdien heeft mijn leven zijn glans weer terug gekregen. Laat ik maar bij het begin beginnen.
Ik heb me jaren lang slecht gevoeld: altijd moe. Of meer dan moe: uitgeput. ‘Ik werk te hard, ik heb te veel aan mijn hoofd’, je verzint allerlei reden waarom je je zo voelt. Ik leidde een druk leven, met een eigen cateringbedrijf. Een druk sociaal leven met veel vrienden, bezig met een verhuizing, enzovoorts. En toen kwam het moment dat ik ‘even’ bloed moest laten afnemen voor een duikkeuring. Ik ging vrijdagochtend naar het ziekenhuis.
Niks bijzonders, even prikken en weer verder, dacht ik. Niet dus. Ik werd gebeld of ik maandagochtend even wilde terugkomen, want er was ‘iets’ met mijn bloed. Raar, dacht ik nog, maar ik maakte me niet echt zorgen. Een half uur later werd ik weer gebeld: of ik toch niet maar gelijk kon terugkomen, want er was haast bij. Ik kon me melden op de eerste hulp.
Natuurlijk was ik verbaasd, maar maakte me nog niet echt druk. Ik ben van nature best wel laconiek, dus ik dacht: ‘we zien wel’. Op naar het ziekenhuis. Daar werd bij de receptie gezegd dat ‘ze op mij stonden te wachten’. Dan word je toch wel wat onrustig. ‘Waarvoor ben ik hier eigenlijk’, vroeg ik aan de twee artsen, die later nefrologen bleken te zijn. Uiteindelijk werd duidelijk dat mijn bloedwaarden heel erg laag waren. Zo laag, dat de artsen dachten dat er sprake zou zijn van de noodzaak tot acute dialyse! Dat was dus niet het geval, want ik kon nog steeds gewoon plassen. Maar dat er iets zou moeten gebeuren op korte termijn, was wel duidelijk. De volgende maandag moest ik me maar melden op de dialysepoli.