De 1e operatie

Zo de eerste operatie is achter de rug, alhoewel hij nog vers in mijn geheugen zit hoor.
Het is nu zo’n 5 weken geleden maar wordt er nog elke minuut mee geconfronteerd.

Eerst was er een getunnelde hemolijn ingebracht waar ik erg tegenop had gezien maar achteraf meeviel. Ik heb zelf grapjes zitten te maken onder de operatie.

Je wordt er alleen niet knapper op met zo’n lijn die boven je borst bungelt, maar ja het is maar tijdelijk. Je mag er ook de eerste 10 dagen niet mee douchen. Maar achteraf heb ik besloten om er helemaal niet mee onder de douche te gaan staan, ik vind het risico te groot dat de boel gaat ontsteken en dan ben je nog verder van huis.

De volgende dag moest ik me melden bij de afdeling urologie voor de opname. Het ging niet allemaal even gesmeerd daar op die afdeling. Ze vroegen bij binnenkomst of meneer op de weegschaal wou plaatsnemen.

Maar toen zei mijn man dat wil ik wel maar ik ga zo naar huis, maar mijn vrouw blijft hier.

Woensdagochtend om 8 uur werd ik naar de operatiekamer gereden. Daar werd ik onder narcose gebracht om beide nieren te laten verwijderen. Het was nog spannend want de chirurg begon erover dat hij eerst de linkernier eruit zou halen,als mijn longvlies dan niet beschadigd was dan zou de rechter er ook meteen uit gaan.

Ik werd om een uur of 3 wakker in de uitslaap kamer en heb natuurlijk meteen gekeken, en ja hoor ik had twee grote pleisters in mijn zij met twee wonddrainages.

Ik ben wel heel misselijk geweest van de narcose en de morfine. De eerste dagen veel op mijn rug geslapen, maar ja na een paar dagen zal je toch wel uit je bed moeten. Daar zag ik erg tegenop, maar goed Ed had een rollator gevonden waar ik toch nog een beetje mee uit de voeten kon.

Helaas zat ik meteen op een vochtbeperking van 1000 ml. Dus ik moest de hele dag bijhouden wat ik had gedronken. Elke dag kon ik een beetje meer maar pas na 10 dagen voelde ik me goed genoeg om het ziekenhuis te verlaten.

In het ziekenhuis moest ik al meteen aan de dialyse met bed en al. De eerste paar keer heb ik niet echt bewust meegemaakt omdat ik me nog zo slecht voelde.

Eenmaal thuisgekomen heb ik nog veel last gehad van de morfine pillen. Een week lang thuis lopen overgeven terwijl ik enorme eetlust had gekregen. Na een week vertelde de nefroloog dat ik maar moest stoppen met de morfinepillen en over moest stappen op de paracetamol. En ja toen ging het beter. De week daarna kreeg ik last van enorme obstipatie want het ziekenhuis had me geen laxeermiddelen gegeven terwijl dit toch wel wordt aanbevolen na gebruik van morfine. Het was zelfs zo erg dat ik bijna had besloten om weer terug te keren naar het ziekenhuis.

Gelukkig is dat allemaal weer goed gekomen.

Volgende keer vertel ik meer over de hemodialyse.

Groet van Monique